Ciekawostki

W XIX w. w Japonii psy w typie dzisiejszego akita miały dużą wartość i chciało je mieć wiele bogatych rodzin. Uważane były za skarb narodowy, wprowadzono nawet „hierarchię smyczy”, w której barwa i jej rodzaj, a także sposób, w jaki ją zakładano, określone były przez pozycję społeczną rodziny. Kolor i rodzaj smyczy stały się symbolem statusu. Podczas szczególnych rodzajów ceremonii religijnych używano szczególnych smyczy, np. gdy akita ustawiane były obok ołtarzy przodków, albo gdy szogun przeprowadzał inspekcję swoich oddziałów lub też udawał się na polowanie. Istniały także specjalne przepisy dotyczące sposobu zakładania smyczy, powstał nawet specjalny „psi język” składający się ze słów, których można było używać jedynie w odniesieniu do akita. Psom przydzielano własnych strażników, którzy mieli je obsługiwać, a także pielęgnować, jak również karmienie psów było szczególną ceremonią. Strażników nazywano „inukai”, które to określenie stało się później nazwiskiem rodowym.

Psy brały udział także w zawodach sportowych. Stara japońska dyscyplina „sportu” polegała na tym, że jeźdźcy strzelali z konia tępymi strzałami do biegnących psów, tresowanych specjalnie do tego celu. Liczne dawne wizerunki przedstawiają sceny z takich właśnie pokazów.

Także dzisiaj jeszcze czystej rasy akita inu jest w Japonii symbolem statusu. Żyje zazwyczaj w kenelu i nie ma na co dzień kontaktu z rodziną właściciela. Ważne jest tylko to, aby zdobył nagrodę na wystawie. W roku 1931 japońskie ministerstwo wychowania ogłosiła akita inu japońskim dziedzictwem kulturalnym, a hodowle akita wspomagane są finansowo przez rząd. Każdy nagrodzony akita uważany jest „za narodowy skarb kultury” oraz podlega ochronie rządu.

Źródło: ENCYKLOPEDIA PSÓW RASOWYCH TOM I, Hans Räber, Warszawa 1999.